ام الصداقه و الشجاعه فی الافغانستان

ملالی جویا جایزه شهامت آنا پولیتکو فسکایا را دریافت کرد

آنا پولیتکوفسکایا خبرنگار روس بود که بخاطر شهامتش در گزارشدهی بالاخره به قتل رسید

سازمان RAW in WAR جایزه سالانه شهامت آنا پولیتکوفسکایا را به ملالی جویا تقدیم نمود. جایزه به تاریخ ششم اکتوبر طی گردهمایی‌ای در لندن به ملالی جویا اهدا گردید.

این جایزه به یادبود از خبرنگار مشهور وبا شهامت روسی آنا پولیتکوفسکایا همه ساله به یکتن از زنانی داده میشود که برای گفتن حقایق ریسک های بزرگی را پذیرفته باشند و جان شان در خطر باشد.

بعد از دریافت جایزه، ملالی جویا طی نطقی گفت: «با دادن این جایزه به من شما در واقع از مبارزه من بر ضد بنیادگرایان و اشغالگران حمایت میکنید. من متقابلا به شما تعهد میسپارم که لحظه‌ای از گفتن حقایق با وجود تهدید ها و خطرات غافل نمانم.»

* سخنان شجاعانه دو دقیه و نیم او در اولین جلسه لوی جرگه در باره کشتار و ویرانیهای کابل از یاد هیچ تبعه واقعی افغانستان نمیرود ! که سخنان او علیه جنایتکاران و خراب کاران کابل چنان شفاف‌ّ و شاعانه تکان دهنده بود که تعداد از آنان در همان مجلس فتوای مفتی به ارتداد او  صادر کردند !!!

روحانیت جدا از دولت یا با دولت؟

روحانیت جدا از دولت یا با دولت؟

اخبار ساعت نصف شب را از رادیو سراسری ایران گوش می کردم و همگام با آن یادداشتهای چک نوسم را که امروز 14/7/87  از مراسیم افتتاحیه ای حوزه علمیه در قم ، سیاهه برداشته بودم زیر رو می کردم که آیا مطالب به درد بخور هست که در وبلاگم بگذارم ؟ که خبر افتتاحیه حوزه علمیه قم در دوسه جمله پخش شد و بعدش هم خبری از مراسیم سال گرد آیت الله عسکری نشر گردید و گزیده از سخنان سخنران آن مراسیم را را در چند جمله گزیده جالب توجه ای نشر شد و آن این بود که «روحانیت باید مستقل باشند و از دولت ها جدا باشند، حتی دولت های اسلامی »! این گفته بلافاصله با اظهارات آیت الله مکارم شیرازی که از مراسیم "آغاز سال تحصیلی حوزه علمیه قم " یادداشت کرده بودم، که ایشان حوزه علمیه را تکیه گاهی نظام دانسته و به عکس : « اگر حوزه از نظام جدا شود نظام از بین میرود و طلاب، حوزه،در خدمت نظام بوده و هست » در ذهنم این دو سخن ناسازگار جلوه کرد.

آری! نکته دیگر اینکه در سخنان ایراد شده ای مراسیم افتتاحیه ای حوزه علمیه قم، از هر زاویه که نیگاه کردم، طلاب و روحانیون داخلی را زیر چتر حمایتی خویش قرار می داد و بس ! یعنی طلاب و روحانیون خارجی، از زیر این چتر حمایتی برون دیده می شد. لذا از خیر نشرش گذشتم ! گرچند توصیه به عدالت، تقوا و نقل قول آیت الله حکیم که : « هرچه مسئولیت علماء بیشتر می شود، عدالت شان بیشتر شود » خوب و جالب بود؛ چون خود نوعی را زیر چتر حمایتی آن نمی دیدم از بسط و نشرش گذشتم! و آروز کردم؛ فقط آروزو کردم ! – چون ممکن نیست - که ای کاش می شد! یک روزی، یک جایی، یک نهادی مثل شورایی مدیریت سر پرستی ما طلاب خارجی را به عهده می گرفت که همانند شورای مدیریت نسبت به طلاب ایرانی، به ما خارجی ها هم مهربان و دلسوز می بود !!.